این متنی که می بینید یک نظر است و توهین به هیچ کس نیست.واقعییت امروز جامعه است.

 

مردها در چهار چوب عشق و محبت به وسعت غير قابل تصوري نامردند. و براي اثبات كمال نامردي شان همين بس كه تمنا در مقابل قلب عاشق و فريب خورده يك زن احساس مي كنند كه مردند. تا هنگامي كه قلب زن تسليم  نشده پست تر و سمج تر از يك سگ ولگرد، عاجز تر و تو سري خورتر از يك زنداني اسير گداتر از همه گدايان سامره گردن كج ، دست تمنا به پيش گدايي عشق دراز مي كنند ولي به محض اينكه قلب زن تسليم شد، به يكباره به يادشان مي افتد كه خدا مردشان آفريده، بعد مردانگي را در اوج نامردي دنبال مي كنند، براي اسير كردن يك زن و به زنجير كشيدن يك قلب.    

 

 

من با تو نفس میکشم هر دم هر بازدم هر لحظه ام را با تو زندگی میکنم با تو مردگی میکنم با تو میگریم با تو میخندم چونان سیبکی سرخ از درختت آویخته ام حیات از مجرای دو لبان تو میاید هر دمم را تو میسازی هر آنچه بر من میرود در خاطرم ثبتشان میکنم تا بیایم برایت بگویم از آنها در خیالم با تو سخن میگویم همه چیز را تعریف میکنم آماده میکنم تا برای تو بگویم تو را خیال میکنم تو را میشنوم تو را میگویم تو را لمس میکنم از هر شش جهت بر من آمده ای چونان باران اردیبهشت...چرا بی انصاف باشم تو مرا زاییدی تو مرا از میان منهای مه آلود من شناختی تو به مرا آفتاب کردی مرا فرصت ایثار دادی

آن توی تو را دوست دارم..دوست دارم.دوست دارم.دوست دارم

تو به تکرارها هم معنا دادی

دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم

آن توی تو را دوست دارم

توی تو

تو

...

تو ما ما باشی مها ما تو؟

ندانم من منم یا تو

بند .تمام خاطره ها را شکست و رفت                        بغض. تمام حنجره ها را شکست و رفت

نزدیک ظهر داغ غزل خیز فصل مهر                             بر فرش باد سرد زمستان نشست ورفت

ساحل کنار پنجره ها رسیده بود                                اما به نبض پنجره ها دل نبست ورفت

انبوه شعر های دلم بی جواب ماند                              رسم تموم شاعره ها را شکست و رفت

دنیا خلاصه شد به اتاقی شبیه عشق                          از این اتاق گرم وصمیمی رست ورفت

قصه تمام جاذبه اش فصل اخر است                              حیف از کتاب دل که چه ارام بست و رفت

عشق يعنی چه. . .

عشق يعنی مستی و ديوانگی

                                    عشق يعنی با جهان بيگانگی

تو شدی قصهء عشق،وقتی عاشقی نبود

تو سرآغاز منی از همیشه تا هنوز

تو سرآغاز منی،مثه خورشید واسه روز
واسه حرفای کتاب تویی معنای جدید
واسه پرواز خیال،تو کبوتر سپید
تو مثل حادثهء شب دلسپردنی
تو همون قصهء یک نگاه و عاشق شدنی


به هرجا که نگاه میکنم تو را میبینم،تصویر تو تنها چیزیست که چشمهایم باور میکند.دستان لرزانم را دراز میکنم تا صورت مهربانت را لمس کنم،اما تصویرت به یکباره محو میشود و من به یاد میاورم که تو در کنار من نیستی.
چشمانم را آرام میبندم،صدایت در گوشم میپیچد.،طنین خنده هایت همه جا را پر میکند.بی اختیار لبخند میزنم،ولی صدایت دورو دورتر میشود و من به یاد میاورم که باز هم تو نیستی و این فقط خیال توست که مرا دنبال میکند.و چه شیرین است رؤیایی که رنگ از وجود تو میگیرد.دلم میخواهد با تو کنار ساحل بنشینم،سرم را روی شانه های ات بگذارم و امواج آبی کف آلود را نگاه کنم و به آواز امواج گوش بسپارم.دلم برای آرامش نیلگون امواج تنگ شده است.دلم برای چشمهای دریایی تو تنگ شده است.برای امواج بی مهابای نگاهت که بر دلم میتازد و قلبم را از گرمای عشقت لبریز میکند.
دیشب برایت از آسمان یک سبد ستاره چیده ام،یک سبد نور، تا شبهایت بدون ستاره نماند.مگر نمیدانی قحطی آمده است؟قحطی خورشیدو ماه و ستاره.
گفتم برایت یک سبد بچینم،نکند آسمانت بی ستاره بماند.آخر اگر شبی خوابت نبرد،لا اقل ستاره ای باشد که بشماریش و آرام آرام چشمانت از خواب سنگین شود.
دلم هوایت را کرده است.میبینی! دوباره بیقرار شده ام.گیج شده ام.تو این حرفهای آشفته را به دل دیوانه ام ببخش.